چه باید کرد؟

ماری لوپن،نماینده ی راست افراطی فرانسه وکاندیدای این جریان برای ریاست جمهوری،در نشست راست افراطی در برلین،از پایان دنیای کهن و تولد ناسیونالیزم اروپایی سخن گفت.در عین حال پنهان نکرد که از رشد راست افراطی و زایش ناسیونالیزم بسیارشادمان وامیدوار شده است.تاریخ نشان داده است که راست افراطی فاشیزم را به جهان آورده است وچپ افراطی هم به دیکتاتوری منجر گردیده است.به سخن پاپ جهان با خطرتولد یک هیتلر دیگر روبرو است،خطری که جهان ما را تهدید خواهد کرد.
اگرآرزوی نامیمون راست ها تحقق پیدا کند،ما تمدن های خاورمیانه ای و آسیایی راهی نداریم جزاین که در یک اتحاد قاره ای با رویکرد به ارزش های انسانی،عرفانی،اخلاقی و علمی وبه طور کلی تمدنی خویش متحد شویم واهداف متعالی ورهایی بخش در برابر خود قرار دهیم.واز ارزش هایی که بعد از جنایات ورنج های فاشیزم وبعد از سال ۱۹۴۵ بشریت در برابر خود قرار داد دفاع کنیم-آن شمار قوانین وارزش هایی که باتوجه به مصیبت های برخاسته از جنگ جهانی دوم،فورموله شده اند.
توجه به تنش زدایی درحوزه ی تمدنی ای که به آن تعلق داریم،کوشش برای حل بحران های منطقه یی وبهبود مناسبات باکشورهای همسایه وتمامی این منطقه باید در دستورکار ما قرار داده شود.در این میان ودر محدوده ی کوچکتر یعنی دوکشور افغانستان وپاکستان باید اندیشه کنیم چه گونه می توانیم تقابل ها ومخالفت ها را نقطه ی پایان بگذاریم وبا نگاهی ژرف به آن گام-خطای تاریخی که در آغاز تولد پاکستان دولت افغانستان برداشت،وارد حسن همجواری،احترام به منافع همدیگر وهمسایگی نیک شویم.
خطاب من به همه ی تاجیک ها،فارسی زبانان واقوام غیرپشتون ونیز آدم های هوشمند و واقع بین قوم برادر پشتون این است که از توهم پشتونستان خواهی و”لروبر”خود را برهانند و ریال پولیتیک عمل کنند.دراین راستا مساله ی دیورند که از نظرمن مساله ی تمام شده وپایان یافته است،مساله قبایل در دوسوی مرز رسمی افغانستان-پاکستان می باشد.این مساله(دیورند)مساله ی همه ی ما نیست.من به تاجیک ها به ویژه هوشدار می دهم به ابزار منافشه وتحقق منافع پشتونستان خواهی تبدیل نشوند و واقع بینانه وبا توجه به منافع خود عمل کنند. واین قدر هم سنگ هندوستان خواهی به سینه نزنند.معیار دوستی برای هند،دشمنی با پاکستان است.پوشیده نیست که زعمای افغانستان اعم از چپ وراست،مسلمان یا نامسلمان،کم دین یا بسیار دین برای هندوستان قهرمان بوده اند، البته مشروط به شرط دشمنی با پاکستان.یاد مان است که در زمان جنگ باشوروی همین هندوستان مجاهدین را اشرار میگفت و تره کی ودکتورنجیب را قهرمان.درآن روزگار شما مجاهد و مهاجر بودید وپاکستانی ها انصار…به هر حال معیار دوستی برای هند معیار ومحک ما نیست.معیار ونصب العین ما حقانیت،انسانیت،عدالت ومنافع مردم افغانستان ومنافع حوزه ی فرهنگی وتمدنی خودمان باید باشد البته با رویکرد توام با عقلانیت با بقیه ی جهان.پاکستان برای صلح وثبات افغانستان،اگربه تفاهم عقلانی برسیم،مفیدتر وموثرتر از هند است.
برای ایجاد یک اتحاد یا فدرالیزم آسیایی و این که تمدن وارزش های خودمان را در برابر عوارض تباهی آور تهاجم سرمایه داری حفظ کنیم با پاکستان وهمه ی کشورهای منطقه باید رابطه ی خوب داشته باشیم.کشورهای اسلامی منطقه اگر با عقلانیت سیاسی به گذشته وحال خود نگاه کنند،به تکثرگرایی فکری وقوانین یکدیگر احترام بگذارند ودر فکر فزون خواهی واعمال سلطه بریکدیگر نباشند مشترکات بسیاری دارند که می توانند به محور اصلی این اتحاد تبدیل شوند.

لطیف پدرام

کلیدواژه ها :

این خبر را به اشتراک بگذارید :